“Ik volg je al een tijdje op social media en ik merk dat ik me steeds meer irriteer aan je. Je doet maar alsof iedereen iets aan zijn situatie kan veranderen, maar dat is echt niet zo. Mijn man heeft heel veel therapie gehad, maar zijn dwang en depressie zullen er altijd zijn en ik zal er altijd in mee moeten gaan. Meedwangen, zoals jij dat zo mooi zegt. Ik stel grenzen zoals ik heb geleerd van zijn therapeut, maar onze twee kinderen lijden er onder. Het is fijn dat het bij jou beter gaat, maar de realiteit is bij veel mensen anders. Als ik loslaat, gaat het werkelijk mis en dat wil ik mijn kinderen niet aan doen.”

Mijn eigen onzekerheid

Deze mail kreeg ik een half jaar geleden van Else n.a.v. een bericht over loslaten. Het raakte me en ik schoot direct in mijn oude onzekerheid.
Voel ik het niet meer goed aan?
Heb ik de verkeerde woorden gebruikt?
Wie ben ik dat ik dit werk doe?
Ik moet dan uitkijken dat ik niet in de verdediging ga, want dan ga ik uit contact. Dat deed ik als kind al.

In mijn antwoord aan Else gaf ik erkenning aan haar pijn en worsteling. Dat haar situatie anders is dan die van mij. Dat zij een ander persoon is. Dat ik mijn eigen verantwoordelijkheid heb genomen – uit wanhoop, frustratie en pijn – en dat dit me onverwachts ongelooflijk veel heeft gebracht. Ook al was dat proces pijnlijk en confronterend. Maar daardoor ben ik juist ten positieve veranderd en ging mijn helpen wel helpen.
Else gaf na een aantal mails aan dat ze wel in gesprek wilde met me. Voor me zag ik een sterke vrouw; kwetsbaar en wanhopig. Mijn berichten op social media triggerde haar omdat het haar niet lukte, hoe ze ook probeerde. Ze besloot mij het voordeel van de twijfel te geven en een traject in te gaan.

Vastpakken

Haar weestand zat bij het woord loslaten. Ze had het idee dat ze haar man en kinderen moest loslaten.
Dat is echter niet wat ik bedoel met loslaten. Voor mij bestond het uit het loslaten van mijn eigen angst en het teruggeven van de verantwoordelijkheid aan mijn man en kind. Dit kan ik terugbrengen naar mijn jeugd waarin ik al jong veel verantwoordelijkheid op me nam en het gevoel had dat ik geen fouten mocht maken. Daarom maakte ik me klein en onzichtbaar, paste ik me aan en verdween ik in mijn onzekerheid.

Met Else ben ik gaan werken met de stenen. Praktisch iets vastpakken maakt loslaten makkelijker.
Loslaten mag in kleine stapjes. Van klein naar steeds iets groter.
Op de foto kun je zien wat de stappen van Else zijn geweest. Elke sessie pakte ze er een nieuwe steen bij.

 

De stenen

Schaamte om wat ze deed in het meedwangen. Schaamte omdat ze niet meer wist of ze van haar man hield maar toch bij hem bleef.
Boosheid naar haar man om wat hij haar en de kinderen aandeed. En boosheid naar zichzelf omdat het haar niet lukte iets te veranderen.
Machteloosheid omdat ze alles deed wat ze in partnerbegeleiding had geleerd, maar haar man niet beter werd.
Pijn en verdriet om nu, maar ook omdat ze nu begon in te zien dat ze hetzelfde deed als haar moeder. Op een andere manier, maar wel aanpassen en zichzelf onbelangrijk (moeten) vinden.
De grootste en zwaarste steen stond voor het gevoel dat ze als kind en puber zo goed kende: niet gezien worden (ook gepest worden op school), haar vader die haar het gevoel gaf dat ze het nooit goed deed en zorgen voor haar moeder die het allemaal alleen moest doen.

“Ik voelde zoveel weerstand naar de dingen die je schreef en zei. Weerstand omdat ik niet naar mezelf wilde kijken. Ik wilde dat mijn man zou veranderen. Het triggerde me omdat ik daardoor mijn boosheid op jou kon richten. Juist omdat je me serieus nam en me volledig vrij liet (geen verkooppraatje hield) werd ik nieuwsgierig naar hoe jij het had gedaan. Toen kon ik openstaan voor een traject bij je. 
De dwang van mijn man is niet minder en toch is er iets veranderd. Er is meer rust in huis. Dat merk ik ook aan de kinderen. Nu ga ik graag bij je verder want het is mijn rouwproces dat ik een man heb met een chronische ziekte.”

Herken je je eigen boosheid of weerstand en wil je dat eens delen met mij? Dat mag. Ik ga je niet overtuigen. Ik kan je alleen vertellen wat ik heb gedaan. Wat andere mensen van mij vinden, kun je hier lezen.

*Dit blog is geschreven met toestemming en permissie van Else, die eigenlijk anders heet.

Wil je vaker mijn blog lezen?
En op de hoogte blijven?

Meld je dan hier aan voor mijn nieuwsbrief.

Please enter your name.
Please enter a valid email address.
Something went wrong. Please check your entries and try again.

7 reacties

  1. Jolien Pruis op 10 maart 2021 om 09:50

    Wat herkenbaar!! Zoveel wanhoop, vertwijfeling, vragen, schuldgevoel,ik heb dat ook allemaal. Je kunt het ook niemand uitleggen wat dwang doet in je gezin, met jezelf, hoe triest ook voor degene met dwang ook. Rouw om zoveel verlies van veel in de relatie, van jezelf, tijd en geld aan gesprekken die niets opleveren.
    Ik wil niets meer hopen, geen teleurstelling meer. Het is zoals het is en stel grenzen,(?) Ik ga veel mijn eigen gang, dat wel, probeer een soort eigen leven te hebben, maar de sfeer thuis maakt dat wel heel moeilijk. mijn man heeft controledwang, met flink wat medicatie gaat het beter nu en dat hou ik maar zo.
    Hou ik van hem?ja. Maar dwang maakt ook meer kapot dan je lief is. wat eerlijk, moedig van Else om te regeren en haar woede, frustratie etc te schrijven!!
    Wat nu, sterkte?? Nee, ik huil met haar mee. Jolien.

    • Thea van Bodegraven op 10 maart 2021 om 10:35

      Jolien, namens Else kan ik je zeggen dat je niet meer met haar mee hoeft te huilen. Een half jaar geleden wel, nu niet meer.
      Haar situatie is – zoals bij velen – pittig, maar ze heeft nu grip gekregen. Ze gaat niet meer haar eigen gang vanuit frustratie, maar neemt haar ruimte in. dat is werkelijk anders. En daarbij is zeker het verdriet om haar man aanwezig.
      Ze hoopt dat jij – net als zij – een stap zet.

      • Jolien Pruis op 10 maart 2021 om 16:54

        Thema, dank voor je reactie. Het was, wat ik nooit doe, een directe reactie, riep veel op. Maar het is goed zo, en net als Else neem ik meer ruimte in,
        doe wat ik doe niet alleen maar uit frustratie maar omdat ik het graag wil.
        Verder vind ik het fijnmom je berichten te lezen, en zeker Else wens ik goeds toe! Ga zo door.
        Vriendelijke groet Jolien.

  2. Lia op 10 maart 2021 om 10:06

    Mooi werk Thea!
    En dapper van Else.
    Liefs Lia

    • Thea van Bodegraven op 10 maart 2021 om 10:35

      Dank je wel Lia.
      Ik heb heel mooi werk!

  3. Jacoline de Jongste op 11 maart 2021 om 12:31

    Hoi Thea,

    Ik lees net je blog.
    Wat herkenbaar die boosheid!!!Ook ik heb hier een poos in rond gedoold.Bij ons is het gelukkig nu behapbaar en kan ik het loslaten. Grenzen aangeven was voor mij de grootste hulpmiddel voor mezelf,zodat je veel meer ademruimte krijgt en toch om kan gaan met de angst en dwang.
    Liefs,Jacoline

    • Thea van Bodegraven op 12 maart 2021 om 08:27

      Hallo Jacoline,
      Wat leuk dat je reageert. Mooi hoe jij dat bent gaan doen en dat het je lukt, ondanks de angst en dwang.
      Groet van Thea

Laat een reactie achter