Heimwee

De laatste jaren heb ik heimwee in de zomer. Een heimwee die steeds erger lijkt te worden.

Ik hoor je denken: “Dat is niet zo bijzonder, dat hebben zoveel mensen.” En je hebt gelijk, heimwee komt veel voor bij kinderen én volwassenen. Heimwee tijdens de vakantie; verlangen naar huis.

Heimwee is verlangen

Maar dat is niet mijn heimwee. Mijn heimwee is anders. Ik heb heimwee naar de vakantie als ik weer thuis ben. Heimwee naar het gevoel van loslaten, leven in het hier en nu, de dingen laten komen zoals ze langskomen…

Het is niet een klein beetje heimwee, ik kan het gemis lichamelijk voelen. Het zit diep. Vorige week ben ik terug gekomen van vakantie en de heimwee begon al voordat ik thuis was.

Twee mogelijkheden om uit te kiezen

Ik heb mezelf twee keuzemogelijkheden voorgelegd.

  1. Accepteren en doorbijten
  2. Het aangaan en onderzoeken waar de heimwee voor staat

Omdat ik geloof dat dingen met een reden gebeuren en er waarschijnlijk iets positiefs uit te halen valt, heb ik gekozen voor optie 2. Niet omdat ik nu wéér zo graag een levensles wil hebben, maar optie 1 is zwaar. Het moet er niet toe gaan leiden dat ik niet meer op vakantie durf uit angst voor de heimwee die daarna komt.

Maar ja, hoe dit aan te pakken?

Als eerste heb ik mijn heimwee voorgelegd in een Facebook-groep. En daarbij gevraagd of er mensen waren die dit herkenden (ik had hier nog nooit iemand over gehoord) en zo ja, wat ze er mee doen. Tot mijn verbazing kreeg ik verschillende reacties van herkenning. Oké… ik ben dus niet de enige die dit heeft. Dat is best fijn!

Herkenning krijgen is fijn

Er kwamen een paar uitspraken die me raakten:

  • What if home is not a house
  • Heimwee is verlangen naar jezelf

De eerste is een mooie uitspraak, een doordenker met meerdere lagen.

De tweede deed echt iets met me en bleef in mijn hoofd rondspoken. Het klopt ook, want ik mis een gevoel dat ik tijdens de vakantie wel heb en wat daarna weg is. Het is dus een verlangen naar een deel van mijzelf.

Verlangen naar mijzelf

Wat mis ik precies? De tent, de warmte en de vrijheid, zeg ik als me dat gevraagd wordt. Maar daar zit natuurlijk een diepere laag onder. Wat mis ik werkelijk? Het gevoel van loslaten, het leven in het hier en nu, de dingen laten komen zoals ze langskomen, het gevoel hebben in contact te zijn met mezelf en de mensen om me heen, energie krijgen terwijl ik energie geef…

Dit is een gevoel diep in mijzelf wat tijdens de vakantie ruimte krijgt en zich laat zien. En daar geniet ik van. Waarom neem ik het dan niet gewoon als souvenir mee terug naar huis?

Ja, dat is een goede vraag. Zoal elk mens verval ook ik snel in mijn oude patronen, in de hectiek van het dagelijkse leven met een gezin, een baan en een praktijk.

Het gevoel van geborgenheid

Op internet vond ik een definitie van heimwee, die hiermee klopt:

“Sterk verlangen naar de geborgenheid van het vertrouwde”

Het lijkt alsof het stukje van mijzelf dat ik ben kwijtgeraakt, de laatste jaren in de vakantie langs komt, aanklopt en zegt: “Ik ben er ook en ik wil niet meer weg.”

De laatste jaren was ik niet blij met de heimwee na de vakantie (mijn gezin was er trouwens ook niet blij mee). Ik werd er letterlijk ziek van. Dat gaat dit jaar niet gebeuren, dat voel ik nu al aan alles.

Er is in mij weer ruimte om een stukje van mijzelf als kind, toe te laten. De losheid, de zorgeloosheid.

Ik ben nieuwsgierig

Ik ben nieuwsgierig wat me dit gaat brengen.

En is nieuwsgierigheid niet een eigenschap die bij een zorgeloos kind hoort?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *