Zijn dwang kan bestaan door jouw gedrag!

Over de verzorging van onkruid

Dit zei ik tegen een Mariëtte over de angst- en dwangstoornis van haar volwassen zoon. En dat kwam even bij haar binnen. Een ontzettend lieve vrouw die veel voor haar gezin over heeft. Ook voor haar kinderen die volwassen zijn en allang niet meer thuis wonen. En toch raakte zij verstrikt in het dwangmatige gedrag van haar zoon. Zij probeerde zoveel mogelijk mee te gaan in zijn gedrag dat aangestuurd werd door dwang. Maar ze liep er in vast en haar zoon werd er niet beter van.

Mariëtte kwam bij mij omdat ze zeker wilde weten dat ze er alles aan deed om te zorgen dat het met haar kind beter zou gaan. En het was even slikken voor haar toen ik uitlegde, dat zij – met haar lieve goede intentie – er voor zorgde dat de angst en dwang in stand bleven. Nog erger, dat zij daar zelfs de ruimte voor gaf.

“Zijn dwang kan bestaan door jouw gedrag.”

Angst en dwang kun je vergelijken met onkruid. Alles wat je aandacht geeft en verzorgt, bloeit. Ook onkruid. En er bestaat absoluut mooi onkruid. Kijk maar eens in het voorjaar in de bermen. Er bestaat ook onkruid dat woekert en alle ruimte pakt die het kan nemen. Zelfs tussen de voegen van de terrastegels, of door asfalt heen dat niet wordt gebruikt. Het heeft een lelijke en soms verwoestende werking.

Angst en dwang kun je vergelijken met onkruid. Het pakt de ruimte die het pakken kan bij de ander, hoe klein die ruimte ook is. En het effect kan verwoestend zijn.

Wat doe je als ouder of partner in deze situatie? Je verzorgt het onkruid, geeft het water, bemest het,  snoeit waardoor het nog meer kan groeien. Uiteindelijk kom je erachter dat door jouw liefdevolle verzorging het onkruid ervoor zorgt dat de mooie bloemen en planten geen ruimte meer krijgen en daardoor verstikken.

Nu ga ik de vergelijking met onkruid stoppen. Voor zover mijn groene kennis gaat, kun je onkruid rigoureus te lijf gaan. Hoewel ook daarin niet alle middelen verantwoord zijn. En dit is niet het geval bij een kind of partner met angst of dwang.

Het begint met je focus er van af te halen. Niet het onkruid verzorgen, maar aandacht hebben voor de mooie bloemen en planten. Mariëtte ging zich richten op de leuke eigenschappen van haar  zoon, die was ze uit het oog verloren. En ze ging aandacht hebben voor zichzelf. Waar kreeg zij energie van? Dit was even wennen. Het voelt egoïstisch, maar dat is het juist niet.

Mariëtte is aan het eind van haar traject bij mij. Resultaat:

  • Haar zoon gaat beter en de therapie slaat nu wel aan
  • Mariëtte geeft haar grenzen aan en geniet van de vrijheid die ze daardoor heeft
  • Mariëtte kan de aandacht verdelen over haar hele gezin en daar is iedereen blij mee
  • Mariëtte heeft meer rust en geniet weer. Dat geeft energie

Jij bent niet verantwoordelijk dat jouw dierbare een ziekte heeft. Je bent wel verantwoordelijk hoe je er mee omgaat en hoe je kunt helpen.

Als je merkt dat jouw goed bedoelde hulp niet helpt, ga dan op zoek naar een manier die wel helpt. En Mariëtte kan je vertellen dat die er is!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *