Stop met geruststellen!

Waarom geruststellen niet werkt bij psychische problematiek!

Het is het eerste wat je doet als je bij iemand bent die onrustig, ongerust of angstig is: geruststellen.
Bedoeld om die ander rustig te krijgen, maar wat we eigenlijk doen is ons zelf beschermen tegen de onrust of angst van die ander. Want het is moeilijk om je daarvoor af te sluiten.

Natuurlijk is het prima om iemand een keer gerust te stellen. Heel fijn zelfs, maar …
Bij iemand waarbij de onrust of angst voorkomt uit psychische problematiek, heeft het juist een tegenovergesteld effect. Het maakt de onrust of angst groter. En dat is precies wat je niet wilt.

Alles wat je aandacht geeft, groeit!

Het is een bekende uitspraak: ‘Alles wat je aandacht geeft, groeit.’ Vooral gebruikt om mensen te stimuleren om de tuin goed te verzorgen.
Om in die metafoor te blijven …
Je wilt wel mooie planten en struiken in de tuin, maar geen onkruid. En toch is dat precies wat aandacht krijgt bij psychische problematiek.

“Maar hij is dan zo boos en bang, ik ben de enige die hem rustig krijgt.”
Dit zei een moeder over haar zoon van 17 in mijn community.
Zelf was ik de enige die mijn partner rustig kreeg. Elke dag weer. Soms heel snel, maar het kon ook uren duren.
Het heeft meer dan vijftien jaar geduurd voordat ik door had dat mijn geruststellen niet hielp.
De moeder is mijn community begint het nu ook zelf in te zien. “Het helpt om dat moment echt, maar de volgende dag is het weer hetzelfde. Dat valt dus toch onder helpen dat niet helpt?”
En wat vindt ze dat moeilijk om dit niet meer te gaan doen, want het is voor haar gevoel het enige dat ze kan doen voor haar zoon.
Precies hetzelfde wat ik dacht bij mijn partner. Ik had niet door dat ik hem daardoor afhankelijk had gemaakt van mij.

Als jij weer rustig bent, dan ben ik het ook!

Hier kom je in een vicieuze cirkel.
Je hebt iemand tegenover je die onrustig of angstig is.
Daardoor word je zelf onrustig en angstig. Dat ga je oplossen door die ander gerust te stellen, maar die voelt jouw onrust en angst feilloos aan en daardoor wordt zijn onrust of angst erger.
Bewust of onbewust voelt die ander zich ook schuldig, omdat hij ziet hoe jij je best doet en hoe ‘moeilijk’ hijzelf doet.
Ergens geef je de boodschap af: Als jij weer rustig bent, dan ben ik het ook!
En dat is niet eerlijk.

Je hebt er dus niet voor te zorgen dat de ander rustig wordt.
Je hebt je eigen onrust en angst te omarmen.
Lastig woord hè? Omarmen. Alsof je nog een beetje extra lelijk onkruid in de tuin gaat planten.

Toch ligt hier de oplossing. Je bent verantwoordelijk voor je eigen gevoel. Daarmee word je het voorbeeld voor de ander hoe je dat doet: omgaan met je eigen angst en onrust, zonder afhankelijk te worden van een ander. Zowel bij een kind als een partner. En je maakt het in ieder geval niet erger.

Hoe doe je dit als, professional, in je begeleiding?

Nog steeds hoor ik teveel ervaringen dat er in begeleiding van naasten vooral aandacht is voor wat er allemaal misgaat bij en door de ander met psychische problematiek. Aandacht voor het gedrag van de ander en aandacht voor hoe het zwaar het is als naaste. Er is weinig aandacht voor de onrust en angst van de naaste zelf en wat hiervan het effect is op de ander in de onderlinge dynamiek.

Zolang daar geen aandacht voor is, gaat er niets veranderen in de onrust en angst van die ander.

Bij ‘Als helpen niet helpt’ gaat daar juist wel de aandacht naar toe. Dit wordt concreet in de Boonstra-methode.

Wil je hiermee kennismaken? Dat kan via de minitraining Als helpen niet helpt.
Voor slechts €49 leer en zie je daar dingen die je nog niet eerder verteld zijn of je nog niet eerder geleerd hebt.