Wat wil ik? Geen idee – Pamela deel 14

In de één na laatste sessie gaat Pamela aan de slag met het stappenplan. Lekker praktisch en concreet. Het is echter frustrerend dat ze niet kan bedenken wat ze werkelijk wil.

Voor de vijfde keer naar Alphen. Ik ben zo blij met deze ritjes. Het voelt bijna als een uitje.
De avond bij Mara heeft me goed gedaan. Ik heb iemand nodig die me laat zien wat ik wel doe. Zelf ben ik geneigd om te kijken naar wat niet lukt.

Wat zijn de feiten voor het stappenplan?

De sessie bij Thea is praktisch, maar pittig. Ik moet er om lachen dat ze zegt dat ze MIJ een probleem gaat aanpraten. Oké, kom maar op!
Ze legt me het stappenplan uit. Het is een duidelijke structuur. Eigenlijk wel bekend, maar nog nooit op die manier naar gekeken.
Ik geloof dat ik wel begrijp dat ik die andere basis van rust en grenzen aangeven eerst moet hebben.

Het opschrijven van feiten is een makkie.
Totdat Thea er met een spreekwoordelijke rode pen door heen gaat.
“Het is niet gezellig” is geen feit. Dat is mijn mening. Thea vraagt wat zij zou zien of horen als ze bij ons naar binnen zou kijken.
Pieter loopt onrustig door de huiskamer en keuken. Ik loop om hem heen en zeg geruststellende woorden.
Gelukkig, dat keurt Thea wel goed.

Mijn probleem?

Mijn probleem? Nou, dat lijkt me duidelijk. Dat Pieter dit heeft.
Nee, niet goed. Wat doet dat met mij? Wat voel ik? Ben ik bang, boos, verdrietig?
Ik ben boos omdat hij dit heeft.
Pfff, moeilijk is dit.
Thea legt uit dat het werkelijk om mijn probleem moet gaan. Alleen aan mijn probleem kan ik iets veranderen. Niet aan het probleem van Pieter.
Ik ben boos omdat ik me thuis niet kan ontspannen. Of ben ik verdrietig daarom?

Het helpt inderdaad om de feiten en het gevoel uit elkaar te halen.
Dat haalt er een enorme lading af.

Wat wil ik?

Van Thea mag ik door naar de volgende stap.
Wat wil ik? Dat Pieter geen last meer heeft van angst en dwang.
Ik kijk Thea vragend aan. Is fout zeker? Ja!

Dit is een lastig stuk. Ik ben verbaasd dat ik  zo moeilijk kan bedenken wat ik wil. En om het daarna concreet te maken. Bij alles bedenk ik direct waarom het niet zou lukken.
Frustrerend. Wat zegt dit over mij?

Nu ik achteraf terug kijk, ben ik best lastig geweest voor Thea. Wat een geduld heeft ze.
Ik trek me elke avond een uur terug op mijn eigen plek in huis.
Ja, ik mag door naar de volgende ronde.

Hoe ga ik het doen?

We hebben een rommelkamertje waar ik al heel lang mijn plekje van wil maken. Het staat vol met troep waarvan Pieter niet wil dat het weggegooid wordt. Telkens als ik die kamer wil gaan opruimen en mijn stoel die ik van oma heb geërfd daar neer wil zetten, begint Pieter moeilijk te doen.
Hoeveel ruzie hebben we daar al om gemaakt? Hij heeft altijd redenen waarom het op dat moment niet kan.
Nee…… de dwang van Pieter trekt mij in de emotionele chantage.

Uiteindelijk ga ik bij Thea weg met een concreet plan.
Wat ik anders ga doen is dat ik de spullen waarvan ik weet dat hij het lastig vindt om weg te doen, niet dreig weg te gooien, maar in dozen in de garage zet. Dat is zijn plek.
Dit valt onder: “Gun hem zijn dwang”.

Thea vraagt aan mij of dit haalbaar is? Ja, absoluut!
Waarom ben ik niet zelf op dit idee gekomen?
Dit gaat lukken. Ik voel voor het eerst geen irritatie door alle redenen waarom dit niet gaat lukken.

Volgende week zit ik elke avond een uurtje op mijn eigen plekje. Let maar op!

Heb je een deel van Pamela gemist? Kijk hier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *