Wat heeft de opstelling Pamela opgeleverd? Pamela deel 22

Pamela heeft haar opstelling gehad. Waar ze normaal graag deelt, heeft ze het advies gekregen er geen woorden aan te geven. Nu maakt ze de balans op wat het haar gebracht heeft.

“Geef hier de komende weken geen woorden aan” is het advies dat ik van Thea meekrijg. Daar heb ik me aan gehouden. Het is alweer een paar weken geleden dat ik een opstelling heb gedaan bij Thea. Natuurlijk had ik er iets over gelezen van tevoren. Mijn vriendin Mara kwam met Psychologie Magazine waarin een artikel stond over familieopstellingen.

Opstelling

Thea begon bij mij met het maken van een soort stamboom, maar dan anders. Dat gaf al veel duidelijkheid en inzicht. Ik zag zelf de patronen die in mijn familie zitten.
In dit stukje dat Thea voor de blog gebruikt wil ik niet allerlei details over mijn familie vertellen. Ik vind dat ik een stuk privacy moet respecteren. Wat ik wel wil delen is dat het (extreem) aanpassen aan de situatie herkenbaar is bij mijn oma en mijn moeder. Ook ik heb dat in behoorlijke mate gedaan. Niet alleen in mijn relatie met Pieter maar altijd al. En hoewel ik dacht dat Pieter een totaal andere man is dan mijn vader zie ik overeenkomsten tussen de relatie van mijn ouders en tussen Pieter en mij.
Waar ik mij super heb geïrriteerd aan het gedrag van mijn moeder, zie ik dat ik een deel daarvan – op mijn manier – heb overgenomen. Gelukkig heb ik dingen ook heel anders gedaan!!!

De opstelling was bijzonder. Waar ik van tevoren had bedacht hoe ik zou reageren, ging het totaal anders. En het klopte wel. Dat heb ik vaker met oefeningen gehad bij Thea, zeker als ik op papiertjes ging staan. Als ik erop stond reageerde ik totaal anders. Dan komt toch het echte gevoel.

Wat is er verandert?

Nu naar het effect daarvan.
Zowel mijn vader als mijn moeder reageerden anders toen ik bij ze was. Normaal is er een soort lichte irritatie, ook van mij kant. Daar ben ik eerlijk in. Nu hadden we een heel ander gesprek. Kon ik ze vertellen waar ik tegenaan loop.
Mijn moeder kwam niet met een advies of oplossing en toen ik wegging gaf mijn vader me een aai over mijn wang. Dat deed hij vroeger altijd. Ik reed weg met tranen in mijn ogen. Niet uit verdriet, maar…. ik weet niet, een soort blijdschap. Ik voelde me het kleine meisje dat getroost was.

Pieter kijkt anders naar me. Letterlijk bedoel ik. Ook dit is lastig omschrijven. Hij kijkt af en toe weer echt naar me. Ziet me staan.
Vorige week heeft hij me voor het eerst verteld over zijn therapie. Hij vertelde over de dwangen waar hij last van heeft. Ik schrok ervan. Het zijn er veel meer dan ik doorhad. Anderzijds zie ik dwangen waarvan hij zegt dat dit niet zo is. Daar moest ik over ophouden want ik merkte dat hij boos werd.
Dat lukt me en dat gaf rust. Ik vind het moeilijk om te horen. Mijn schaamtegevoel komt wel weer even om een hoekje kijken.
Heel blij ben ik met zijn vertrouwen. Dat is er lang niet geweest.

Loslaten?

Hoe bijzonder dat die opstelling deze effecten heeft gehad. Ik had andere bedacht. Tja, ik ben nou eenmaal goed in bedenken hoe het zal gaan lopen!

Nog één keer ga ik naar Thea toe. Ik vind het eng om haar los te laten. Ergens wil ik het lijntje houden. Ik weet nu al dat ik een strippenkaart ga nemen. Dan kan ik bellen of skypen als ik ergens tegenaan loop of echt even mijn verhaal kwijt wil. En de Facebookgroep lijkt me ook wel wat. Schijnt een leuke club mensen te zijn.

Een deel van Pamela gemist?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *