Waarom durf ik niet? – Pamela deel 12

Pamela komt voor de vierde sessie. De woorden ‘willen’ ‘kunnen’ ‘moeten’ ‘mogen’ ‘durven’ komen weer langs, zoals eerder in de challenge. Pamela ervaart ze nu heel anders.

Het is grappig om te merken hoe snel ik een gewoonte ontwikkel.
Voor de vierde keer naar Alphen. Koffie mee in de trein, boek of tijdschrift in mijn tas. Op de heenweg lees ik daar soms in, maar vaak zit ik naar buiten te kijken.
Op de terugweg verwen ik mezelf op Utrecht CS met een lekkere koffie en pak ik steeds vaker mijn schriftje om dingen op te schrijven.
Wat is dan toch het verschil tussen een gewoonte, ritueel en dwang? Waar ligt de grens?

Hieronder mijn letterlijke aantekeningen die ik na afloop van de sessie bij Thea heb gemaakt in de trein.
Het is een oefening die ik nog herken van de challenge, maar nu een hele andere betekenis krijgt.

Willen, kunnen, moeten, mogen, durven

De situatie:
“Ik zeg niets als Pieter van de kinderen eist dat ze hun handen wassen als ze van boven komen.”

Wil ik iets zeggen?
JA, alles in mij schreeuwt dat ik er iets van wil zeggen. Waarom neemt hij de kinderen mee in zijn angst en dwang?

Kan ik iets zeggen?
Ik dacht nee, maar Thea legt zegt dat dit vaardigheden zijn. Natuurlijk ben ik in staat om nee te zeggen. Dus JA

Moet ik iets zeggen?
Die is lastig. Ik heb van huis uit geleerd om respect te hebben voor je man. Ik vind mezelf absoluut geëmancipeerd, maar ik hoor mijn moeder nog zeggen dat een man zijn eigen mening moet hebben ook al ben je het daar als vrouw niet mee eens.
PFFFF, dat die nog in mijn hoofd doorklinkt. Eigenlijk is het antwoord op de vraag: NEE

Mag ik iets zeggen?
Deze gaat over permissie. Geen toestemming, maar permissie. Kan ik mezelf de permissie geven iets er van te zeggen? Ik krijg de permissie in ieder geval niet van Pieter.
Deze is nieuw voor mij. Heb ik geen duidelijk antwoord op. Moet even bezinken.

Durf ik iets te zeggen?
NEE NEE NEE, want dan……
Oké, die is duidelijk.

We gaan de diepte in

Thea noemt dit de grenswerkwoorden. Waarom laat ik over mijn grens heen gaan? Als er iets gebeurt waarbij ik me onprettig voel, dan kan mezelf deze vragen stellen.

Een duidelijke oefening waar ik veel mee kan. Bij de challenge vond ik hem vooral leuk en heb ik ook veel plezier gehad met deze vragen.

“Dat mag ook, dan gaat het leven” zegt Thea “We gaan er nu echt even mee de diepte in. Hoe vaker je met deze vragen bezig bent, hoe sneller inzicht je hebt waarom je iets wel of niet doet. En je bent hier omdat je het werkelijk anders wilt doen.”
Ja, dit is inderdaad van een ander niveau dan de challenge.

Dit heb ik onthouden van haar uitleg van de woorden.
Willen is motivatie.
Kunnen gaat om vaardigheden. Iets wat je niet kan, kun je leren.
(Zou ik toch een beroemde zangeres kunnen worden?)
Moeten heeft te maken met dingen die je van vroeger hebt mee gekregen. Klinkt als zo’n stemmetje op je schouder.
Mogen gaat om permissie. Onvoorwaardelijke steun. Dat is iets anders dan toestemming dat gaat over ja of nee. Permissie krijgen van een ander en persmissie geven aan jezelf.
Durven heeft te maken met lef.
Hoe zei ze dat ook alweer? Eén stap voorbij de angst is moed, twee stappen voorbij de angst is overmoed.

Durven en moed

Als ik dit bewust word en dan het rustige gevoel van de eerste oefening kan voelen, ga ik heel anders reageren.
Hoewel ik het moeilijk vind om uit te leggen hoe het precies werkt, begrijp ik het helemaal.

Volgens mij heet dit vertrouwen!

“Dat je hier komt en dit doet voor jezelf en voor je gezin, laat zien dat je veel moed hebt.”
Wow, die wilde ik gelijk wegpraten, maar door de manier waarop Thea dit zegt durf ik dit toch binnen te laten komen.

Wat ben ik blij dat ik me dit traject gegund heb.
Hé, gaat dat niet over permissie?

Wil je meer lezen over deze woorden? Kijk dan dit filmpje en lees de blog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *