Terugblik op de week van de eenzaamheid

De week van de eenzaamheid is een jaarlijks terugkerende week bedoeld om eenzaamheid, in alle facetten, onder de aandacht te brengen. Mijn doel: aandacht voor mensen die angst of dwang in het gezin meemaken

Dit jaar wilde ik ook een inbreng hebben in de week van de eenzaamheid van 22 septemebr tot 1 oktober.

Ik coach mensen die een naaste hebben die last heeft van angst of dwang. Een onderwerp dat weinig aandacht krijgt, waar schaamte onder zit, dat je niet gezellig aan de buurvrouw vertelt.  Een onderwerp dat eenzaam kan maken.

Angst of dwang in het gezin

Als een kind of partner of broer of zus of ouder of vriend of vriendin hier last van heeft, dan heeft dit ook gevolgen voor de directe mensen er om heen. Meegaan in het vermijden van situaties of juist mee-dwangen. Bijvoorbeeld:

– Jullie gaan weg en jij moet 5 minuten wachten tot de ander klaar is met het huis controleren.
– Hij of zij vraagt altijd of je je schoenen uit wilt trekken zodra je binnenkomt.
– Hij of zij wil niet door een bepaalde straat lopen, dus loop je om als jullie samen zijn.

Deze patronen worden steeds erger:
– Jullie gaan weg en jij moet een half uur wachten tot de ander klaar is met het huis controleren.
– Hij of zij vraagt of je je schoenen buiten uit wilt trekken en direct je handen gaat wassen als je thuiskomt.
– Hij of zij wil niet door een bepaalde straat lopen én de drie omliggende straten, dus loop je om als jullie samen zijn.

Als je hier niet in meegaat, zie je de spanning bij de ander oplopen en dit leidt tot angst, paniek, nog meer (dwang)rituelen en soms zelfs tot heftige boosheid. Moeilijk om mee om te gaan. Moeilijk om te doorbreken.

Met wie bespreek je dit allemaal? Bij wie kun je je verhaal kwijt? Waar krijg je tips waar je iets aan hebt?

Hulp voor de naaste van angt of dwang

Veel mensen weten niet dat er hulp voor is voor de mensen die  te maken hebben met de angst of dwang van een ander. Maar die hulp is er wel. Je kunt leren hoe je bij jezelf kunt blijven in de angst of dwang van de ander. Mensen hoeven niet te blijven zoeken en tobben.

Help, ik kom in het AD

Om hier bekendheid aan te geven heb ik contact gezocht met het AD Groene Hart. De redactie reageerde direct positief.

En dan blijkt hoe ook ik vast zit in mijn patroon. Mijn eigen onzekerheid speelde gelijk weer op. Een oud gevoel, maar toch. Ik heb een week slecht geslapen en buikpijn gehad. Mijn angst dat ik het niet goed had uitgelegd, bang voor de reacties die ik zou krijgen.

Het was een ontzettend leuk interview. Een aardige journaliste die echt probeerde het probleem te begrijpen. Een fotograaf (waar ik geen rekening mee had gehouden) die langer bleef en zelf vragen begon te stellen.

Wat is het een mooi artikel geworden. De journaliste heeft precies kunnen verwoorden waar het om gaat. Ik krijg alleen maar leuke en positieve reacties.

Een stap voorbij de angst is moed

Ik weet het….. je moet je eigen angst onder ogen zien om er verder mee te kunnen en dit vraagt moed. Deze week heb ik weer ervaren hoeveel energie dat kan kosten.

Nu weet ik weer waarom ik de redactie van het AD Groene Hart heb gebeld. Dit was het waard om slapeloze nachten te hebben. Dit was een stap voorbij mijn eigen angst.

Maar nog veel belangrijker, ik hoop dat dit door mensen gelezen wordt die te maken hebben met een naaste met angst of dwang.

Het vraagt moed om voor jezelf hulp te vragen. En toch is dat het beste dat je kunt doen.

Voor jezelf en voor je gezin.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *