Waar richt ik mijn aandacht op? Pamela deel 9

Pamela past thuis direct toe wat we besproken hebben in de tweede sessie. Wat begint met een toevalstreffer, blijkt effectief. Al voelt het onwennig om je aandacht te verleggen.

Het is toch gek wat er gebeurt als ik weer thuiskom van Thea.
De trein had vertraging, dus mijn reis duurde langer. Ik heb in de gezinsapp gezet dat ik later thuis ben. Ik weet dan al wat er gaat gebeuren als ik thuiskom.

Hier ben ik bang voor

Maaike komt van hockey en is vies. Ik weet precies wat ik moet doen en hoe ik zorg dat Maaike op een gezellige manier kan vertellen over haar hockeymiddag. Zonder dat er viezigheid in huis verspreid wordt.
Pieter jaagt Maaike op, wordt boos als er ergens grassprieten liggen en dan escaleert de boel.

En op deze manier gaat het

Ik kom gelijk met Maaike aan. Ze springt me tegemoet voor een knuffel. Ze vertelt enthousiast dat er een teamgenootje trakteerde en dat ze daarom later is. Pfffffff, wat ben ik blij met deze toevalstreffer. Vanuit mijn ooghoeken heb ik Pieter al opgefokt voor het raam zien ijsberen.
Maaike en ik lopen via de keuken naar binnen en ik roep hallo naar Pieter.

Ergens gaat er nu een knop om bij mij. Ik richt me op Maaike, Pieter zoekt het zelf maar even uit.
Tot mijn eigen verbazing lukt me dat. Ik bedenk nog even dat ik moet ademhalen en mijn handen moet ontspannen, maar merk dat ik dat al doe.
Maaike is binnen een mum van tijd schoon en fris.

Pieter heeft drinken ingeschonken en, al voel ik dat hij niet helemaal rustig is, de erge spanning die hij had toen ik thuiskwam is weg.
Dit voelt onwennig. Nu bewust verzitten in mijn stoel, ademhalen en handen ontspannen.

Aandacht

Pieter moet zijn handen weer gaan wassen.
“Gun hem zijn dwang,” zei Thea. “Hoe meer jij zijn dwang verstoort, hoe meer tijd en aandacht de dwang vraagt. Richt je aandacht ergens anders op.”

Dit is lastig. Ik heb de neiging de klok in de gaten te houden en na 10 minuten in te grijpen. Dan ga ik zeggen dat hij zijn handen kapot maakt, dat de waternota te hoog wordt, dat het niet werkt om zo lang je handen te wassen en nog wat argumenten. Hij weerlegt alles. Hoe kan ik geld belangrijker vinden dan de gezondheid van onze kinderen? Het is winter en hij heeft gelezen dat het griepvirus er weer is. Uiteindelijk belanden we in een discussie – zeg maar ruzie – die hij wint. Het klinkt logisch wat hij zegt, maar het slaat nergens op.

Oké, ik ga niet klokken hoe lang hij bij de kraan staat, ik richt mijn aandacht op iets anders. Naar boven, stofzuigen. Of is dit vluchtgedrag?
Het werkt wel. Mijn aandacht is er van af. En dat geeft rust!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *