Oefening met emoties? Ja, dat helpt – Pamela deel 18

Pamela geeft goed haar grenzen aan. Dat geeft meer ruimte om emoties te voelen. Een goed teken, maar lastig om mee om te gaan. Ze leert met een oefening hoe ze dit beter kan hanteren. Daarnaast begint ze meer inzicht te krijgen in de energie die het Pieter kost om zijn dwangstoornis aan te gaan.

Goed voorbereid kom ik bij Thea aan. Ik wil bespreken waarom ik steeds meer boosheid  voel en ik heb een nieuw stappenplan gemaakt.
Voor het eerst ga ik nu anderhalf uur in plaats van een uur.
Als ze vraagt hoe het met me gaat probeer ik positief te beginnen, maar al snel val ik stil. De tranen komen weer. Er staat een andere doos tissues – gelukkig komen er hier meer mensen die ze gebruiken!

Korte samenvatting:
“Ik erger me steeds meer aan Pieter, terwijl ik ook wel zie dat hij zijn best doet. Ik wil gewoon eens een week gezellig thuis komen en thuis zijn. Ik wil een man waar ik tegen aan kan hangen en die met me wil vrijen.”
Dat laatste floept er als vanzelf uit. Pfffffff.
Ik voel wat rode vlekken opkomen in mijn hals. Toch een lastig onderwerp.

Oefening met emoties

“Is het er uit?” vraagt Thea.
Ja, het lijstje kan langer, maar dit zijn de belangrijkste dingen.
Ze pakt papier, schrijft er dingen op en legt ze op de grond.
Vier papiertjes , op elk één woord. Bang – Boos – Blij – Bedroefd.

Ik mag op elk papier gaan staan en de emotie voelen die daarbij hoort.
Het is toch gek hoe dit werkt.
Op ‘bang’ stokt mijn adem en voel ik me klein worden.
Bij ‘boos’ komt de adrenaline direct los en voel ik de agressie die in mij zit.
Het is fijn om ook op ‘blij’ te staan. Ik merk dat ik die snel vergeet of niet onthoud of misschien te weinig opmerk.
Bij ‘verdrietig’ gebeurt er niet zoveel. Ik klap een soort dicht. Dit voelt niet prettig. Ik stap er van af. Neutraal staan is prettiger. Het lijkt alsof het verdriet om alles wat er is geweest en nog steeds is, te groot is. Thea beaamt dat.

“De functie van boosheid is om je grens aan te geven. Je bent heel goed bezig met grenzen aangeven. Vandaar dat je de boosheid ruimte kan geven en goed kan voelen. Jouw verdriet zit daaronder, maar is voor jou nu moeilijker om werkelijk toe te laten. Dat is kwetsbaar. Je zult merken dat je ook bij Pieter steeds meer kwetsbaarheid mag laten zien. Dan zal er ook weer ruimte voor intimiteit komen.”
Dat hoop ik wel. Het lijkt nu alsof we allebei onze eigen weg aan het gaan zijn.

Het gevecht met de dwang

De twijfel of ons huwelijk het gaat redden is wel iets minder geworden, maar is nog niet weg. We lopen langs elkaar en niet echt met elkaar. Dat is ook de intimiteit die ik mis.
Thea legt uit hoeveel energie het Pieter kost om met zijn therapie bezig te zijn. Hij is echt de strijd aangegaan met zijn angst en dwang. Dat is niet makkelijk. Dat is een enorm gevecht.
“Hoeveel energie kost het jou om de stappen te zetten die je nu gezet hebt? Hoe moeilijk vond je het om daaraan te beginnen?” vraagt Thea.
Ze heeft gelijk. Eigenlijk verwacht ik van Pieter veel meer dan van mijzelf.

Ik vind die angst en dwang een k*tziekte!!!!!

Dit gaat me lukken

Nu zie ik ook dat mijn stappenplan niet goed is. Niet meer ingaan op zijn eeuwige vragen om bevestiging. Dat had ik uitgewerkt.
Dat is te groot. Niet liefdevol en zorgvuldig. Thea hoeft het me geeneens te zeggen, ik zie het zelf. Pieter is in zijn therapie met een ander stuk bezig. Dit is teveel om nu in één keer vanuit mij te veranderen.

De feiten en mijn probleem zijn duidelijk. Maar wat wil ik? Wat is haalbaar?
Opeens denk ik aan wat Thea zelf verteld heeft op de Mind-dag. Ook zij moest altijd bevestigen en geruststellen. Zij is toen begonnen met tijdens het eten over leuke dingen te gaan praten.
Daar kan ik ook wel iets mee.

Aan het eind ga ik met een concreet stappenplan naar huis. De tijd tussen het avondeten en bedtijd van de kinderen gaat vanaf nu meer ontspannen worden. Ik bedoel, ik ga meer ontspannen en dat doe ik door over leuke dingen te praten en echt aandacht voor de kinderen te hebben. Aandacht voor Pieter heb ik daarna weer.

Dit gaat me lukken. Ik weet het en voel het aan alles.
En de papiertjes? Die heb ik meegenomen. Die oefening ga ik thuis ook doen.

Een deel van Pamela gemist?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *