Kun je nog normaal doen?

Vind je dit een gekke vraag?

Als iemand dit  25 tot 10 jaar geleden aan mij had gevraagd, had ik hem gek aan gekeken. Natuurlijk kan ik normaal doen!
De angsten en dwangen binnen ons gezin waren zo’n normaal onderdeel van mijn leven geworden.
Ik zet het woord al neer. Een ‘normaal’ onderdeel van mijn leven. Natuurlijk was het niet normaal, maar ik wist niet beter.
Het beeld van je (het) leven wordt bepaald door dat wat je gewend bent, wat gewoon voor je is.
Als je situatie verandert, stel je daar in het begin nog vragen over.
Als mens hebben we de eigenschap om ons aan te passen. Dus ook aan vervelende of niet leuke veranderingen.
Op het moment dat je geen invloed meer hebt, probeer je niet meer om iets te veranderen. Natuurlijk kun je wel blijven steunen en klagen… en doe je af en toe een poging. Maar echt de situatie veranderen heb je dan al opgegeven. je legt je er bij neer.

Vastzitten in patronen van de ander

Waarschijnlijk lees je dit omdat je te maken hebt (gehad) met de vaste patronen van een gezinslid veroorzaakt door angst, dwang of dominant gedrag.
Ook al weet je dat het niet normaal is, je bent er waarschijnlijk behoorlijk aan gewend geraakt.
Een paar voorbeelden:

  • Je bent ‘s avonds drie uur bezig om je kind (van 8 of 25 jaar) naar bed te brengen
  • Je haalt wekelijks 8 nieuwe flessen shampoo of doucheschuim voor je partner
  • Je maakt het mogelijk dat je volwassen kind thuis woont, terwijl je eigenlijk jouw huis voor jezelf wil hebben
  • Keer op keer ga je uitleggen dat de angst en dwangrituelen niet logisch en zelfs onnodig zijn. Daarna volgt ruzie en een escalatie
  • Zodra je hoort dat je partner zijn auto parkeert, weet je al hoe je moet gaan reageren en gaat je hartslag omhoog
  • Je loopt niet de trap op als je hoort dat je kind naar beneden komt
  • Je bent uren bezig om je partner of kind gerust te stellen over…???

Je weet ergens dat dit niet normaal is en toch ben je het normaal gaan vinden.
En hier ligt de sleutel. Ik ga je nog een keer de vraag stellen. Wat vind jij normaal?

Ik wist niet meer wat normaal was. Ik draaide alleen maar rond in het kringetje van angst en dwang van de ander. Tot ik er achter kwam dat het mijn kringetje van angst was. Ik was bang voor de angst en dwang en hield het daardoor in stand.
Angst, dwang en dominant gedrag pakken de ruimte die ze kunnen pakken. Het dan weer terugdringen is dan lastiger.
Ik heb er heel wat ruimte voor gegeven. Terugdringen lukte mij niet.

Wat is normaal?

“Normaal” doen is een prima manier om hier mee om te gaan. Zonder de ander in zijn angst, dwang of gedrag te beïnvloeden. Dus:

  • Een volwassen kind kan alleen naar bed (dat is normaal). Een kind van 8 jaar mag gaan leren dat het steeds meer zelf mag gaan doen (dat is normaal)
  • Wil jij 8 flessen shampoo gebruiken? Prima. Ik koop er één per week voor je (dat is normaal), neem je de rest zelf mee als je boodschappen gaat doen?
  • Wil jij nog thuis wonen? Dan zorgen we allebei voor ons zelf. En het is normaal dat je meebetaalt aan het huishouden.
  • Blijven uitleggen dat angst en dwangrituelen niet logisch zijn, is niet normaal. Stop ermee! Grote kans dat er minder ruzie is.
  • Ga wat doen als je partner thuis komt. Hoor je niets en hoeft je hartslag niet omhoog.
  • Je loopt de trap op en af als jij dat nodig vindt (dat is normaal)
  • Eén keer geruststellen mag. Dat is normaal. Daarna stoppen.

Grote kans dat je nu excuses hebt waarom jij dit niet kunt doen.
Ik ken het. Dat deed ik ook.
Maar waarschijnlijk zijn het allemaal excuses gericht op de angst, dwang of dominant gedrag van je partner of kind.
Waar ben jij?

Dit zijn voorbeelden van de mensen met wie ik werk. Je kunt dit bereiken. Zorgvuldig en in liefde.
Wat vind jij normaal? Wat zou jij weer willen?
Ga het doen.
Wees niet bang.

Maar wees eerlijk… zou je weer (een aantal dingen) normaal willen doen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *