Is onze relatie te redden? Pamela deel 10

Er is al meer rust bij Pamela en bij haar gezin. Die rust voelt ook als afstand en daardoor vraagt Pamela zich af of haar relatie nog wel te redden is.

En daar ga ik weer. Voor de derde keer naar Thea toe. Ik merk dat ik er naar uit kijk.
Ik begin direct te ratelen. Dat het beter gaat, dat het rustiger is in huis, dat het lijkt of Pieter minder tijd bij de kraan staat. Ik moet hem nog steeds in van alles gerust stellen, maar ik ga minder in de discussie. Dat scheelt al een hoop ruzie en gedoe.
En toch voelt het ook alsof ik hem in de steek laat. Ben ik niet bezig om ons huwelijk te laten mislukken? Is echtscheiding überhaupt geen betere oplossing? Wordt de afstand niet te groot tussen ons?

Hoe kan het dat ik zelf niet heb bedacht dat als ik rustiger reageer, iedereen rustiger wordt. Dit is toch idioot? Waarom is er niet veel eerder een hulpverlener of therapeut geweest die dit tegen me heeft gezegd?

Wat is sterker? Onze relatie of de dwang?

En weet je wat zo lekker is aan Thea? Ze luistert en stelt af en toe een vraag waardoor ik me toch niet een klaagmens voel. Ze vertelt dat ze meer dan 15 jaar hetzelfde gedaan heeft, voordat ze door kreeg dat het anders kon.
Dit wordt meestal niet vanuit de GGZ gezegd. Daar krijg je adviezen hoe je met de ander moet omgaan. Geen advies hoe je met jezelf moet omgaan.

Ze vertelt me ook dat ik juist hier kom omdat ik van Pieter hou. “Je bent hier uit liefde, anders was je al lang bij hem weggegaan,” zegt ze. En dat klopt. Maar ik vind het wel heel eng. Is onze relatie nog wel te redden of gaat de dwang het winnen. Misschien hou ik nog wel van Pieter, maar ik haat die dwang!
Thea zegt dat ze niet in de toekomst kan kijken en geen garanties kan geven, maar dat juist veel huwelijken beter gaan omdat de partner bij haar komt. Of de relatie van ouderparen beter wordt die een kind hebben met angst of dwang.

Heeft mijn zoon ook dwang?

Dat brengt me direct op een andere zorg.
Ruben.
Hij heeft een sterke band met zijn vader. En ik merk dat hij ook dwangen begint te vertonen.
Ook hierin neemt Thea me serieus. Ze legt uit wat bekend is over de erfelijkheid bij angst en dwang.
Tien jaar is een leeftijd waarop het zich kan ontwikkelen. Het kan ook zijn dat Ruben dingen overneemt van Pieter.
“Maar jij bent ook het voorbeeld, Pamela. Je zult merken dat als jij bewust bent van je angst, duidelijker gaat worden en grenzen gaat aangeven, dit effect heeft op je kinderen. Op een positieve manier. Dit is misschien ook het moment om de kinderen te vertellen wat Pieter heeft.”

Jaja, dat laatste zou ik graag willen. Ondanks dat de kinderen natuurlijk van alles zien, wil Pieter het niet zeggen tegen ze. Het is echt een geheim.
Pieter heeft nu een officiële diagnose gekregen en gaat starten met behandeling.
Waar hij dat eerst allemaal weigerde, gebeurt het nu wel. Ook daar kijkt Thea niet van op. “Jij bent in beweging gekomen,” zegt ze. “Daardoor ontstaat er bij hem ook beweging.”

Als ik na een uur wegga heb ik duidelijk hoe ik met Pieter ga bespreken wat we aan de kinderen gaan vertellen.
Onderweg koop ik bij de boekhandel op het station het boek van Menno Oosterhof “Vals Alarm”. 
Tip van Thea. En ook om het vooral in de huiskamer te laten liggen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *