Intimiteit als je partner last heeft van angst of dwang – Pamela deel 23

Pamela komt voor de laatste keer. Nog een keer goed de diepte in over intimiteit en seksualiteit. Zonder schaamte kan ze erover vertellen. En daarna afscheid (een beetje).

Met een paar tranen in mijn ogen loop ik weg, richting het station in Alphen aan den Rijn. Een traan voor het afsluiten van een stuk dat me heel dierbaar is geworden. En een traan voor trots mogen zijn op wat ik bereikt heb.
“Je hebt dit zo goed gedaan. Je bent naar jezelf gaan kijken, je hebt het aangedurfd om dingen te veranderen. Je hebt het gedaan en daar zoveel mee bereikt.” Dat was wat Thea tegen me zei.

Mijn bekken zit op slot

Bij deze laatste keer verwachtte ik een soort samenvatting en herhaling, maar niets van waar. We gingen weer de diepte in.
Wat ik nog steeds moeilijk vind is het stuk intimiteit met Pieter. Het is niet eerlijk van mij, want hij is zo goed bezig. Afgelopen weekend raakte hij me zachtjes aan in bed. En ik verstijf. Niet omdat ik het wil, maar het gebeurt gewoon.
Er is een poos geweest dat seks omgeven was met dwang rondom wat wel en niet schoon is. Niet heel romantisch. Voor mij best wel kwetsend. Dat is al een tijdje weg, maar het zit nog wel in mijn hoofd.
“En in je lijf,” zegt Thea als ik het haar vertel. “Je bekken gaat letterlijk op slot.”
Ze legt uit dat je hart open moet staan. Dat is het gevoel hebben dat je maatjes bent met je man. Daarnaast gaat het bij intimiteit en seksualiteit om je bekken te openen, ook letterlijk. Als hart en bekken niet met elkaar in verbinding zijn, kun je verstijven. Dat klopt, zo voelt het precies voor mij.
Ik ben zo blij dat Pieter en ik weer een beetje kunnen praten, maar echt vrijen….. Na een ruzie kon ik dat ook nooit. Dat moest altijd eerst slijten. Voor Pieter is dat anders, maar hij is een man. Dan werkt het vast anders.

Gekwetst voelen

Op het whiteboard tekent ze het lemniscaat. Dat is een liggende acht. De eeuwige beweging. Die gebruikt ze vaker en dat maakt heel duidelijk wat de ene en de andere kant van iets is. Zoals dag en nacht, ze horen bij elkaar.
In dit geval gaat het om me gekwetst voelen, afgewezen. De ene kant is afstand, de andere kant is nabijheid. De ene kant is voorwaardelijk, de andere kant is onvoorwaardelijk. Dat herken ik goed. Onvoorwaardelijk zegt iets over vertrouwen. Ik probeer me weer open te stellen voor Pieter, maar ik heb me vaak door hem afgewezen gevoeld. Het vertrouwen moet weer groeien. Dat is een beweging.

Ontspanning in mijn bekken

Thea doet een oefening met me. Een visualisatie. Het was prettig om te merken dat het lijntje tussen het gevoel in mijn hart en het gevoel in mijn bekken er wel is. Ik kon het letterlijk voelen stromen. Het stelt me gerust en geeft een ontspannen gevoel.

Thuis had ik een stappenplan gemaakt om met Thea te bespreken. Dat heb ik ook gedaan, maar het was niet meer nodig. Ik snap heel goed hoe het werkt. Aan alles merk ik dat ik meer energie heb, dat ik me rustiger voel. Samen met Mara sport ik een avond per week. Pieter sport op een andere avond. Allebei een eigen avond. Heerlijk.

Loslaten hoort bij intimiteit

Loslaten is het grootste dat ik heb geleerd. Juist door de opstelling van vorige keer, heb ik hier werkelijk iets in gedaan. Waar ik dacht dat loslaten betekende dat je iemand in de steek laat, besef ik nu dat het totaal iets anders is.
Het loslaten tekent ze ook in een lemniscaat. Samen aan de ene kant, apart aan de andere kant. Als je alleen maar samen bent, dan los je het op voor de ander, pas je je helemaal aan. Ik tenminste wel. Apart voelt als alleen. Bij loslaten ben je wel samen maar mag je ook bij jezelf blijven. En de ander mag ook bij zichzelf blijven.
Dit laatste is mijn grootste les. Pieter heeft recht op zijn dwang. Op het moment dat ik daarin mee ga, ben ik weg bij mezelf, maar zie ik hem ook niet meer als volwassen persoon met een eigen verantwoordelijkheid.
Aan alle kanten voel ik dat dit me nog veel meer gaat opleveren. Ook in onze intimiteit en seksualiteit.
Ik luister goed naar Thea als ze uitlegt dat dit een proces is dat in beweging blijft. Pieter en ik hebben daar allebei een ander tempo in. En dat mag.

Afscheid

Ik zeg Thea gedag, maar weet dat ik contact hou. Ik ga voor de Facebookgroep en de strippenkaart.

En zo neem ik in Utrecht nog een keer koffie bij de Starbucks. Gewoonten en rituelen zijn best fijn!

Het complete verhaal van Pamela is beschikbaar als E-book in de kennismakingsmodule van de online training.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *