Ik red, ik klaag en ik voel me slachtoffer

Pamela komt weer langs voor een sessie. Ze vertelt trots waar ze mee bezig is geweest. Ze merkt zelf op dat ze zich vaak slachtoffer voelt en de neiging heeft om te klagen.
Tijd voor de dramadriehoek.

Dit is heel herkenbaar. Het drama.
Ik dacht dat ik altijd zo’n goede helper was. En ik voel me regelmatig slachtoffer. Ik doe toch mijn best?

Terug in de trein van Thea naar huis, pak ik het papier er nog eens bij.
Ik heb alle tijd, want het is chaos op het spoor. We staan al tien minuten stil, dus mijn overstap heb ik in ieder geval gemist.
Dit is echt een oefening in rustig blijven. Ik heb geen invloed op de NS en het slechte weer.

In het drama

Mijn ogen gaan over het papier dat ik mee heb gekregen. De dramadriehoek.
Leuk. Hoe herkenbaar.
Ergens voel ik schaamte. Dat Pieter in die dramadriehoek rondwentelt zie ik gelijk. Maar ik doe het ook. Dat is geen fijne conclusie.
Thea voelde dat goed aan. Ze gaf van zichzelf voorbeelden – hoe ze nog steeds in die dramadriehoek stapt.
Oké, de schaamte laat ik gaan.
Die dramadriehoek geeft me echt inzicht in hoe en wat ik doe.

De redder zijn, daar was ik altijd trots op. Ik denk aan anderen. Ik ben goed in dingen oplossen, kan me goed aanpassen.
Dit is tegelijk mijn grote valkuil, mijn diepe valkuil. Hierin ben ik doorgeschoten.
Thuis, maar ook daarbuiten. Daar durf ik nu wel eerlijk in te zijn.

Op mijn werk los ik veel problemen op en daar krijg ik niet altijd complimenten voor. Iedereen vindt het normaal dat ik dat doe. “Pamela kan dat wel,” hoor ik regelmatig en dan wordt er bij mij iets gedumpt. Tuurlijk, ik los het wel op. Soms vind ik het leuk, maar vaak zijn het rotklusjes die anderen net zo goed kunnen. Ik doe het al ongevraagd. Dat is echt redden.
En dan word ik boos en ga ik klagen. Niet bij de persoon zelf, maar ergens anders. Of balen in mijzelf.
Dan ben ik dus de aanklager.
Natuurlijk is er niemand die het voor mij oplost. Dan voel ik me slachtoffer.

Uit het drama

Ik draai het papier om. Inzicht is fijn. Een oplossing is veel prettiger.
Dit heb ik geoefend met Thea. Hoe kan ik uit die dramadriehoek stappen?
Grenzen aangeven en vragen stellen.
Dat eerste gaat steeds beter. Dat tweede is iets wat ik echt ga doen.

Eerst heel simpel met de kinderen. Als ze weer eens iets kwijt zijn, ga ik het niet gelijk zoeken – en niet mopperen dat ze niet zo slordig moeten zijn – maar vraag ik waar ze al gekeken hebben. Dit klinkt bijna stom, maar ik weet dat ik dit veel doe, al mopperend zoeken. Zo geef ik mijn kinderen niet het voorbeeld dat ik zou willen geven.

Ook op mijn werk ga ik niet alles meer oplossen. Als er iets bij mij wordt neergelegd (Wil je dit even doen?), vraag ik wat het probleem is. Dan zeg ik dat ik geen tijd heb en vraag ik welke hulp hij nodig heeft om het op te lossen.
Oef, dat gaat wel een oefening worden.
Doordat ik het met Thea heb geoefend, weet ik wel wat ik kan zeggen zodat het voor mij goed klinkt. En duidelijk is voor de ander.

Steeds minder onkruid

Naar Pieter toe ga ik er vooral op letten dat ik het niet gelijk oplos voor hem.
Ik ben al aan het redden en meedwangen voordat hij iets zegt of doet.
Het onkruid ben ik nog steeds aan het besproeien, maar……. er komen steeds meer andere planten en bloemetjes in de tuin.
Het is goed dat Thea dit af en toe tegen me zegt, want ik heb de neiging om te kijken naar alles wat er niet goed gaat.
Ik heb al veel veranderd. Vergeleken met een half jaar geleden, stel ik Pieter minder gerust en wassen de kinderen minder vaak hun handen.
Daar ben ik hartstikke trots op.

Hulp vragen

Zelf hulp vragen is ook een ding. Ergens vind ik dat ik alles zelf moet kunnen.
Een gewoonte van vroeger uit.
Tijdens de gesprekken is al vaker de link naar vroeger gelegd. Ik zie wel dat de patronen waar ik  met Pieter in zit, al veel langer bestaan. Vóór Pieter was ik al goed in aanpassen en oplossen.
Het is iets waar ik steeds meer mee bezig ben.
Thea heeft gevraagd of ik daar een keer dieper op in wil gaan. Ik merk dat ik dat eng vind. Ga ik een beerput opentrekken? Dat wil ik echt niet.
Ze heeft voorgesteld om volgende keer een kleine opstelling te doen.  Ik heb daar wel eens over gehoord.
Tot nu toe heeft Thea telkens gelijk gehad en voelt ze aan wat goed is voor mij.

Komende weken eerst uit de dramadriehoek stappen.

Een deel van Pamela gemist?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *