Ik doe het weer!

Als coach van naasten van angst en dwang leer ik hoe je liefdevol en veilig kunt loslaten. Dat vraagt moed en lef. En het is een methode waarvan ik weet en ervaar dat deze succesvol is. Maar waarom stap ik dan zelf weer in mijn oude patroon van overtuigen en niet loslaten? Mijn grote frustratie en valkuil

Hoe frustrerend dat ik niet iemand anders kan veranderen.
Nog steeds doet dat iets met mij. Begrijp ik werkelijk niet waarom een ander, die echt de mogelijkheden heeft om iets positiefs te veranderen, dat niet wil. Dat iemand er voor kiest om in de situatie te blijven waar hij of zij zoveel last van heeft.

Frustratie

Dit is iets waar ik al een tijdje tegenaan loop. En het frustreert mij steeds meer.
Juist omdat ik die situatie ken. Het is zo spannend, zo eng om te veranderen. Zelfs beangstigend.

Vanmorgen onder de douche (blijkbaar ontstaan daar de beste inzichten) viel het kwartje bij mij.
Ik doe weer precies hetzelfde als ik altijd deed. Ik verval in mijn oude patroon. Met dezelfde goede, zorgvuldige en zelfs liefdevolle intentie, maar ik doe het weer.
Dit keer niet in mijn gezin. Daar gaat het best goed. Lukt het me om werkelijk los te laten. Ik ben gestopt met meedwangen en vermijden. Dat lukt me nog steeds. Af en toe met vallen en opstaan, maar dat is prima.

Nee, het terugvallen in mijn oude patroon zit in mijn werk. Ik ben zo blij met mijn praktijk. Trots op wat ik bereik bij mensen, die ingewikkelde thuissituaties hebben. Mensen die vastzitten in de emotionele chantage, meedwangen en vermijden. Mensen die het vertrouwen hebben in mij, maar vooral in zichzelf, om iets te veranderen. Met een positief effect. Soms een klein effect. Vaak een effect in het hele gezin (dus ook bij de persoon met angst of dwang) waar ik verbaasd over kan zijn. Terwijl ik al veel verbazingwekkende effecten heb gezien.

Argumenten en overtuigingen

Mijn frustratie van 18 jaar een meedwanger en vermijder zijn heb ik kunnen omzetten in iets positiefs. Juist vanuit de frustratie dat er niemand was die tegen mij zei dat ik niet handig bezig was. Of wilde ik het niet horen? Wat ik wel weet is dat er geen hulp was in werkelijke ondersteuning van mij.

Natuurlijk heb ik wel eens tips en adviezen gekregen van iemand die het goed bedoelde. Maar dat waren mensen die niet werkelijk begrepen hoe mijn situatie was. Door hen werd ik alleen maar gesterkt in mijn overtuigingen dat het bij ons niet te veranderen was.

Dit waren een aantal van mijn argumenten:

  • Ik moet meegaan in het gedrag van mijn partner en kind, want het escaleert écht. Ik heb geen keuze
    Ik had al 18 jaar geprobeerd om op allerlei manieren te reageren. Hoe ongelukkig ik ook was, ik had wel een balans gevonden. Al kostte dit veel energie. De balans bestond uit op eieren lopen. Ik was totaal kwijt wat ik zelf wilde. Alles om te voorkomen dat de boel thuis ontplofte en escaleerde, want dat kostte mij nog meer energie en tijd.
  • Mijn situatie is echt complex en anders dan bij anderen
    In mijn geval een partner en kind met angst en dwang. En allebei op een totaal andere manier.
  • Ik wil mijn partner en kind beter maken
    Ik was echt een goeie, zorgzame vrouw en moeder. Natuurlijk wilde ik mijn partner en kind beter maken. Daar deed ik alles voor. Dus ook mijzelf volledig aan de kant zetten.
  • Waarom moet ik veranderen? Zij hebben therapie nodig
    Mijn aandacht was volledig bij mijn gezin. Toen er een diagnose kwam, was voor mij helemaal duidelijk dat zij beter moesten worden met de juiste therapie. Ik mankeerde niets.
    N.B. dit was voordat ik van het woord meedwanger had gehoord
  • Het gaat om mijn kind. Dat is echt anders
    Je gaat als moeder niet aan jezelf werken om ‘gelukkiger’ worden als je kind een GGZ-diagnose krijgt.
  • Wat als jouw adviezen schadelijk zijn voor de therapie van mijn partner of kind?
    De adviezen die ik kreeg waren van mensen die lief of professioneel probeerden mee te denken. Allemaal in de trant van “stop ermee” of “dat doe je toch niet” of “laat het los”. Ja dûh, zij waren er niet bij als ik dat deed en zagen het gevolg er niet van.
  • Ik heb al zoveel geprobeerd. Niets helpt
    Weet je wel hoe creatief ik geweest ben? Ik heb alles zelf geprobeerd. Plus de adviezen van de praktijkondersteuner, maatschappelijk werker en psycholoog waar ik bij geweest was. Zij konden me ook niet verder helpen.
  • Ik krijg al ouder- of partnerbegeleiding. Daar leer ik hoe ik met partner en kind moet omgaan
    Bij de therapie van ons kind kregen we ouderbegeleiding. Of tenminste dat werd gezegd. We werden op de hoogte gehouden van zijn exposure-oefeningen en moesten thuis opletten dat hij ze deed. We werden mede-therapeut gemaakt. Ook toen in diezelfde periode de diagnose van mijn partner duidelijk werd, kreeg ik geen extra begeleiding of tips. Dit was hoe ouder- en partnerbegeleiding eruit zag, dacht ik.

Nu weet ik dat dit overtuigingen zijn. Ze zorgden ervoor dat ik stil kon blijven staan.

Oud patroon

Via mijn praktijk word ik vaak benaderd door mensen die zich herkennen in mijn situatie. Ze zijn blij met iemand te praten die de situatie werkelijk begrijpt.
Tot ik de vraag stel: “Durf jij het aan iets te veranderen?” Dan komt één (of meerdere) van bovenstaande overtuigingen als argument. En ik begrijp dat zo goed.
Dan stap ik in mijn oude patroon, in mijn valkuil. Ik ga jou overtuigen. Ik vertel je allerlei voorbeelden om te laten zien hoeveel het jou en je gezin geeft als JIJ gaat veranderen. Liefdevol en zorgvuldig. Want als ik het kan, kun jij het ook. Daar geloof ik echt in.

Discussie met de angst en dwang

Als meedwangers zijn we goed getraind in ons cognitieve vermogen. Hoeveel discussies ben jij al aangegaan met de angst of dwang van je gezinslid? En hoeveel discussies heb je gewonnen? Heb je hem of haar weten te overtuigen dat de angst of dwang niet nodig is? En als je dat lukte, hoelang was het effect daarvan?
Waar ik naasten leer om los te laten, wil ik jou overtuigen.  Soms hoor ik mezelf praten en denk ik: “Thea, je bent aan het overtuigen. Stop er mee!” En dat doe ik dan ook.
De stap zetten vanuit denken naar voelen is een grote en voelt onveilig. Als je je gevoel toelaat heb je de ervaring dat je direct in de emotionele chantage wordt getrokken. Dat klopt. Dit is een overtuiging die zichzelf bewijst.

In voelen kan ik je niet overtuigen. Voelen kun je alleen zelf voelen.
En dan mag het mijn ervaring en missie zijn dat hier de sleutel ligt, het vraagt moed en lef om hier een eerste kleine stap in te zetten. Want jouw situatie is anders. Hoe weet jij dat het in jouw situatie ook gaat lukken? Hoe kun je weten dat je voelen op een andere manier kunt aanleren die niet schadelijk is voor je gezin?  Nee, dat weet je niet. Dat kun je alleen ervaren als je het aangaat.
Op mijn coachkamer staan twee heerlijke stoeltjes. Ik kan je beschrijven hoe ze zitten en ik kan je een foto sturen. Echt voelen en ervaren doe je door erop te gaan zitten.

Nee, ik stop met overtuigen.
Kun je daarop vertrouwen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *