Ik ben de verandering. En dat is doodeng! – Pamela deel 13

Pamela heeft het moeilijk. Veranderen kost energie en is spannend. Ze moet haar emoties even kwijt bij vriendin Mara.

Ik ben zo boos!!!
Ik wil boos zijn, ik kan boos zijn, ik moet boos zijn, ik mag boos zijn en ik durf boos te zijn.
Tenminste, dat laatste thuis niet helemaal. Daarom ben ik naar Mara gegaan.
Ze begrijpt niets van dwang, heeft zelf een leuke relaxte partner, maar ze kan goed luisteren.

“Ik word gek van Pieter. Het is toch idioot wat hij allemaal doet? Elk kind snapt dat het niks helpt.” Zo tier ik nog even door. Met gebruik van wat andere woorden tussendoor.
“Hoe minder ik probeer te letten op zijn angsten en dwangen, hoe meer ik er ga zien. Ik geloof dat ik zelf gek aan het worden ben. Ik weet niet eens meer wat normaal is.”

Veranderen kost energie

De aanleiding?
Pieter maakte zich weer ongerust over iets dat hij had gezien. Zijn gedachtenkronkels kan ik allemaal niet volgen en wil ik al helemaal niet onthouden. Het kwam er op neer dat hij weer heel veel geruststelling vraagt.
Nu dacht ik: ”Ik wil dat niet meer doen.” Ik volg het advies van Thea op. Ik geef één keer antwoord en daarna ga ik naar het toilet. Even weg.
Bij de deur sta ik even stil en dat is precies het moment dat Pieter me niet meer de kans geeft om verder te lopen.

Nu ik het er met Mara over heb, zie ik precies wat er gebeurde. Als ik wel was doorgelopen, was het anders gegaan. Ik weet het zeker.

“Heb je wel wat aan die gesprekken met Thea?” vraagt Mara “of raak je er alleen maar door van slag?”

Goeie vraag. Het doet veel met me. Het motto “Jij bent degene die kunt veranderen” klopt. Ik zie en doe dingen anders en dat geeft ook onrust. Ik wil dit echt doen en ik vind het soms doodeng. Soms gaat het me heel makkelijk af.

Ik heb er nog geen vertrouwen dat dit zo gaat veranderen dat ons huwelijk het gaat redden. Het lijkt nu of we steeds meer uit elkaar groeien. Ik ben met dit bezig. Pieter is begonnen met zijn therapie. Hij heeft een psycholoog gevonden waar hij nu heen gaat. Ik heb zelf de ADF stichting gebeld om te vragen of dit een goeie psycholoog is (ook een tip van Thea). En zij zeggen van wel.
Cognitieve gedragstherapie met exposure gaat hij krijgen. Thea heeft hier ook wat over uitgelegd.

En dan lukt het wel

“Pam, ik zie je soms worstelen en het is niet makkelijk, maar eindelijk begin je weer eens van je af te bijten. Laat je Pieter minder met je sollen. Dat is wat ik zie.” Mara geeft me een knuffel en eindelijk komt de huilbui die al de hele tijd dwarszit.

Mara noemt op wat er allemaal is veranderd in drie maanden tijd.
– Je laat niet meer met je sollen
– Je zegt een stuk duidelijker wat je wil zeggen
– Je durft nu eindelijk in te zien dat het zo niet langer kon
– Pieter weigerde altijd hulp en gaat nu naar een psycholoog

Een uurtje later ga ik , na het nuttigen van de hele reep chocola (ik ben tenslotte een vrouw met emoties) naar huis.

Pieter zegt niet zoveel en samen kijken we naar Jinek.

De volgende dag gebeurt hetzelfde. Nu weer over het griepvirus en hoe we kunnen zorgen dat de kinderen dat niet krijgen…… Het begin van een ellenlang verhaal. Ik haal adem, zet een stap in mijn rustpositie. Ik geef één keer antwoord en loop dan naar de deur. En door naar het toilet.

Het lukt!

Ik mail Thea met het verhaal. Al snel krijg ik een lief en opbouwend antwoord terug. Ik ben blij en mijn vertrouwen is terug.

Heb je een deel van Pamela gemist? Hier kun je alle delen terugvinden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *