Het lukt steeds beter – Pamela deel 19

Pamela is heel goed bezig. Alweer een stappenplan dat lukt. Meer rust en ontspanning in huis. Ze krijgt een ander inzicht in wat dwang is. En toch is daar ook weer een teleurstelling.

Het werkt!!!!!!!!!!!

We hebben het over andere dingen na het eten. Pieter probeert af en toe nog wel bevestiging te vragen als ik na het eten de kinderen hun aandacht geef. Maar ik hou me echt aan de afspraak. Mijn eigen afspraak. We doen geen bijzondere dingen, maar er is rust, ik help met huiswerk, we hebben het over ‘gewone’ dingen, doen af en toe een spelletje.
Ik merk dat de kinderen er even aan moeten wennen. Ze weten uit ervaring wat er gebeurt als ik niet voldoende luister naar Pieter, dus de eerste dagen kijken ze angstig als ik vrolijk doorpraat.
Maar het gaat goed. Ik ben zo trots op mezelf.
Hoe vaak heb ik dit al niet geprobeerd? En nu lukt het wel.
Heel bijzonder is dat Pieter nadat de kinderen op bed liggen, niet méér bevestiging vraagt dan voor die tijd.
Die Boonstra-methode werkt echt!

Er verandert veel meer

Op de één of andere manier verandert met de sfeer na het eten, nog veel meer in huis.
Ik zie hoe trouw Pieter naar  zijn therapeut gaat. Ik zie hoe daarna terugkomt. Vol pijn. En toch zet hij nu door. Ik voel me bijna schuldig dat ik hem dit aandoe. Het is zo’n strijd voor hem.
Hij wil niet veel over zijn therapie vertellen. Toen ik dat aan Thea vertelde vorige keer, adviseerde ze om Pieter zijn ruimte te geven als hij thuis komt. Om er dan niet naar te vragen.
Er komt vanzelf wel een moment dat hij er wel over gaat vertellen of dat ik er naar kan vragen.

Ik zou graag mee willen naar zijn therapeut, maar dat is nu niet bespreekbaar.
Aan kleine dingen merk ik dat hij exposure oefent. Dan is hij bezig met iets wat een dwang is en dan stopt hij, doet zijn ogen dicht en haalt diep adem. Bijvoorbeeld de deuren controleren ’s avonds.
Ook hierbij geef ik hem letterlijk de ruimte door niet naar hem te kijken of naar hem toe te gaan.
En dit geeft zoveel meer rust in huis.

Ook de kinderen lopen meer ontspannen in huis. We lijken bijna een perfect gezin. Gelukkig krijgt Ruben steeds meer zijn eigen wil en laat dat ook merken. Heel gezond lijkt mij. Volgens mij een teken dat hij het nu durft.
En als moeder wel eens vermoeiend….

De oefening van Thea met de emoties op de papiertjes helpen me werkelijk. De eerste week heb ik het elke dag gedaan. Nu merk ik dat ik het veel makkelijker tussendoor kan doen als ik merk dat me iets dwars gaat zitten

Een nieuw inzicht voor Pamela

Het is in het weekend mooi weer en ik besluit om in de achtertuin het onkruid tussen de tegels weg te halen. Een klusje op mijn hurken waar ik niet altijd zin in heb.
Terwijl ik bezig ben, valt me op dat ik telkens een keuze maak wel stukje onkruid ik wel weghaal en welke niet. Het is onmogelijk om elke sprietje tussen elke tegel in de hele achtertuin te doen. Sommige sprietjes laat ik eerst zitten om ze even later toch weg te halen.
Is dit vergelijkbaar met dwang? Het gevoel hebben dat je het toch nog even moet doen? Hoewel ik besef dat ik een dwangstoornis hier echt tekort mee doe, heb ik wel een ander inzicht gekregen.

Nu snap ik beter wat Thea uitlegde over dwang,  gewoonten en rituelen. Van oorsprong zijn dwanghandelingen helemaal niet gek. Ook de angstige gedachten zijn niet gek. Het klopt dat we die allemaal kennen. Ik ook.

En dan lukt het weer niet

Een paar dagen later ben ik mijn begrip weer kwijt.
Ik ben gebeld dat mijn lievelingstante is overleden. Ze was al een poos ziek. Gelukkig heb ik nog afscheid van haar kunnen nemen toen ze bij bewustzijn was. Dus ik wist dat dit telefoontje kwam. Voor haar ben ik blij dat ze niet meer hoeft te lijden, voor mezelf voel ik verdriet. Het is afscheid van een periode. Hoe ouder ik werd, hoe meer ik naar haar toe trok. Met dingen die ik niet met mijn moeder kon bespreken, kon ik wel bij haar terecht. Zij heeft nog het meest gezien hoe het met Pieter en mij was. Ze was een wijze vrouw.
Pieter heeft me in de afgelopen periode echt gesteund in het verdriet dat ik regelmatig had.

Maar nu  twee uur na het telefoontje, moet hij echt even iets kwijt. Vanmorgen op straat denkt hij dat hij iets gezien heeft, wat hij echt heel moeilijk vindt. “Dat is geen dwang, maar ik moet het wel even tegen je zeggen,” zegt hij. “En jij was er bij, dus jij heb het toch ook gezien?!”
Ik merk dat ik stil val. Het was iets van een beweging die iemand maakte, naar hem, of niet.

Ik geef hem gelijk.
Ik trek me terug.

Een deel van Pamela gemist?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *