Boos – Pamela deel 8

Pamela komt voor de tweede sessie. Ze is boos. En gaat rustig weg.

Ik ben onderweg voor mijn tweede gesprek bij Thea.
In de trein maak ik de balans op voor mezelf.

  • De foto’s kijken en herinneringen ophalen was een goed idee. Ik heb weer een glimp gezien van de man met wie ik trouwde. Tegelijk ook frustrerend, omdat heel duidelijk is dat die man er niet echt meer is.
  • Pieter liet me de eerste dag met rust met het geruststellen. Daarna natuurlijk niet meer. Maar ja, ik kan natuurlijk geen wonderen verwachten.
  • Ik heb Pieter 3x een compliment gegeven of iets liefs gezegd. Maar nog belangrijker: ik ben liever voor de kinderen.
  • Ik krijg steeds meer weerstand tegen alles wat ik moet. Ik word steeds bozer.

Thea, kom maar op!

Ik ben boos

De laatste conclusie komt er als eerste uit. Ik gooi er uit waar ik allemaal boos om ben. En dat is heel wat. Boos omdat:

  • Ik een man heb die niet normaal doet
  • Hij zijn klachten niet serieus neemt
  • Onze kinderen dwang aangeleerd krijgen
  • We geen gelijkwaardige relatie meer hebben
  • Ik zelf wil bepalen wanneer ik mijn handen wil wassen
  • Ik het meer dan beu ben om hem continu gerust te stellen
  • Ik me kapot schaam dat ik hierin verzeild ben geraakt
  • Ik geen leuke moeder ben

Natuurlijk gaat dit vergezeld door een huilbui (er staan niet voor niets tissues).
Maar het lucht wel op om dit eens te mogen zeggen. Dat heb ik nog nooit gedaan. Pfffffff.

Oefening in heen en weer stappen

Ik moet op een papiertje gaan staan en me een situatie voorstellen met Pieter waarin ik me niet fijn voel. Nu ik het opschrijf klinkt het gek, maar ik hoefde alleen maar te denken aan diezelfde ochtend. De kinderen moesten naar school, ik liep onhandig te doen en toen had ik volgens Pieter mijn handen niet goed gewassen. Ik zal de details besparen…..

In ieder geval had ik het goede rotgevoel te pakken.
Toen moest ik verder stappen op een ander papier hoe ik me zou willen voelen. Terwijl de situatie hetzelfde blijft.
Bijzonder hoe dat lukt.
Ik wil niet verkrampen, ik wil rustig doorademen, ik wil niet gelijk bang worden voor wat er komen gaat.

Het is een beetje heen en weer stappen tussen de twee papieren maar dan heb ik het te pakken. Ik herken het rotgevoel en kan daar uit stappen door mijn handen te ontspannen en mijn adem te laten gaan.

Thea zegt dat ik dit overal kan oefenen. Dat klopt. In de trein terug word ik omver gelopen door een****. Ik adem en ontspan mijn handen. Ik voel me gelijk rustiger.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *