Waarom pas ik me altijd aan?

“Mijn man heeft geen angst of dwang en toch herken ik veel in wat je schrijft. Zit ik dan goed bij jou?” Deze vraag krijg ik regelmatig. Bewegen in het patroon van de ander, dat is het thema waar ik in werk. Het gaat over jou. Waarom pas jij je aan? Lees hier het verhaal van Sarah. Zij is geen naaste van angst of dwang en was bij mij wel op haar plek.

 “Op één of andere manier kwam ik je tegen op LinkedIn. Ik herken veel in je blogs. Terwijl mijn man helemaal geen last heeft van een angst- of dwangstoornis. Toch doe ik hetzelfde als Pamela*. Ik pas me aan. Ga mee in zijn voorstellen en ideeën of ik bedenk dingen waarvan ik weet dat hij ze leuk vindt. En ik schaam me om te zeggen dat ik zelf niet meer kan bedenken wat ik nu eigenlijk wil.”

Sarah is 33 jaar. Op het Skypebeeld zie ik een leuke, goed verzorgde, energieke vrouw. Tegelijk komt ze onzeker en nerveus over.
Geen last hebben van angst of dwang in je gezin, maar je situatie toch herkennen in het beeld van de naaste van angst en dwang waar ik over schrijf.
Kan dat? Ja, zeker!

Aanpassen

Het woord waar het allemaal om draait is “aanpassen”.
Het is normaal om je aan te passen. We kunnen niet samenleven met andere mensen als we dit niet zouden doen. In elke situatie kom je het tegen.
. Hoe stap je in de spits een trein in?
. Welke afspraken heb je thuis?
. Welke regels zijn er op je werk of in je opleiding?
Aanpassen doe je overal.
Het is fijn als je dat kunt, want dat brengt je veel goeds in samenwerken en samenleven met anderen.

“Van huis uit heb ik geleerd om rekening te houden met anderen. Ik ben de middelste van drie meiden. Mijn oudste zus was al snel het huis uit. Mijn jongste zus heeft heel wat gevochten tegen de regels die er thuis waren. Ik was best een makkelijk kind. Natuurlijk heb ik ook wel gepuberd, maar niet zo erg. Mijn ouders vonden het wel prettig dat ik altijd goed meewerkte en meedacht.”

Sarah heeft al vroeg in haar leven haar aanpassingsvermogen ontwikkeld. Ze kijkt terug op een fijne jeugd en heeft niet de behoefte om te gaan graven of het daar verkeerd is gegaan.
Waar ze wel behoefte aan heeft is om te ontdekken waarom ze nu vast loopt. Zowel in haar huwelijk als in haar werk. Ze is tot de conclusie gekomen dat haar vorige relatie om deze reden stuk is gelopen en dat er ook een aantal vriendschappen geweest zijn waarin zij zich altijd moest aanpassen aan de ander.
Het voelt voor Sarah als eenrichtingsverkeer. Ze geeft veel en krijgt er weinig voor terug. En als ze wel iets voor zichzelf vraagt, ontstaat er ruzie of wordt het genegeerd.

Hij heeft geen GGZ-diagnose

“Maar jij werkt toch alleen met mensen met angst- en dwangstoornissen?”

Mensen laten ervaren dat ze kunnen veranderen als ze vast zitten in het patroon van een ander, dat is waar mijn kracht als coach ligt. Hierin bewegen, dat is wat de Boonstra-methode je leert. Liefdevol en zorgvuldig.

Ik schrijf veel over naasten van GGZ-problematiek omdat ik vind dat dit uit het taboe en de schaamte mag komen.
Maar ook zonder een diagnose in je gezin, speelt dit probleem.
Het lijkt wel of de stap om daarbij hulp te vragen nog groter is.

“Eigenlijk heb ik niets te klagen.  We hebben het goed. Fijne familie en vrienden. Hij is lief en sociaal en houdt van mij en toch………. Alles gaat zoals hij het wil. Ik baal van mezelf dat ik niet tevreden ben, maar ik loop vast. Vorige week vroeg iemand aan mij wat ik zou willen. Toen ik antwoord gaf merkte ze terecht op dat dit was wat mijn man zou willen. Au!

Uit de symbiose

Aanpassen mag, maar wel met behoud van jezelf.
Waar in de symbiose zie jij jezelf en waar de ander?
Waar eindigt de ander en waar begin jij?
Als je kwijt bent wie jij bent en wat jij wilt, heb je er waarschijnlijk last van.

“Ik wil niet egoïstisch worden. Mijn vader zei vroeger wel eens tegen mijn moeder dat ze egoïstisch was als zij iets wilde. Ik zie nu wel dat mijn moeder mijn vader altijd gelijk gaf omdat hij anders boos werd. En ruzie vond ze vreselijk. Dat heb ik ook. Een fijne sfeer vind ik heel belangrijk.”

Hoe kan ik weer eerlijk en betrouwbaar zijn?

Sarah vond het lastig om haar gevoel te benoemen. Het was voor haar allemaal vaag. Er was één ding waar ze diep van binnen heel boos om was. Dat haar man niet zijn eigen sportkleding wast. Dit had ze de laatste jaren al verschillende keren met hem afgesproken, maar na één keer deed zij het maar weer.

“Nu zie ik dat ik mij niet aan onze afspraak hield. Als hij dan vergeet om zijn sportkleding te wassen, weet ik dat hij niet te genieten is als hij weer wil gaan sporten. Dat ben ik liever voor. Nu heb ik echt een duidelijke afspraak met hem. Ik wil eerlijk en betrouwbaar zijn. Dus als we afspreken dat hij zijn eigen sportkleding wast, doe ik het dus niet. Op één of andere manier merkte hij dat ik het nu werkelijk meende, want de laatste maand gaat het goed. Toen hij het vorige week toch zelf vergeten was – en ik het niet heb gedaan voor hem – begon hij te boos te worden. Ik ben een rondje met de hond gaan lopen. Toen ik thuis kwam had hij thee voor me gezet.”

Voor Sarah is deze stap over het wassen van de kleding belangrijk geweest.
In ons laatste gesprek zit een leuke, goed verzorgde, energieke vrouw. Met een rustige krachtige uitstraling. Ze voelt dit zelf en is er trots op.

*Pamela is een serie blogs

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *