Je aan je eigen afspraak houden – Pamela deel 15

Pamela gaat het stappenplan uitvoeren dat ze heeft gemaakt. Zich aan haar eigen afspraak houden, is best moeilijk. Dat geeft ook angst. Het lukt het haar.

Het uitvoeren van het stappenplan gaat niet helemaal vanzelf.
Hoe ga ik me houden aan mijn eigen afspraken? Dat ben ik wel een beetje verleerd.
Het eerste deel gaat verbazingwekkend goed.
Dezelfde avond leg ik Pieter al uit dat ik van de kleine rommelkamer een plek voor mijzelf wil maken.
Daar kan ik ook mijn naaimachine en knutselspullen neerleggen, zonder dat het in de weg ligt.

Voordat hij kan zeggen dat hij er nu niet aan toe is  om zijn spullen van die kamer op te ruimen, zeg ik al dat ik al zijn spullen zorgvuldig in dozen zal doen en in de schuur zal zetten.
Pieter is het daar niet mee eens. Ik hou vol dat ik niets weggooi en alles met beleid in dozen zal doen.
Deze week heb ik tijd en eind van de week wil ik dat het kamertje klaar is.

Ik zie dat Pieter zijn dwang dit lastig vindt. Ik sta op en ga het eten maken. Ik heb draadjesvlees gemaakt, recept van zijn moeder. En het werkt! Het onderwerp van het kamertje komt die avond niet meer boven. Yes!

Afspraak is afspraak

Twee dagen later ben ik vrij. Ik haal dozen van de zolder als Pieter naar zijn werk is.
“Jij houdt je aan je afspraak” hoor ik Thea zeggen.
Er verdwijnen dingen in de dozen die alleen maar in de prullenbak thuishoren. Ik onderdruk mijn neiging en pak alles in. Het valt mee, vier stuks.

Alsof Pieter het aanvoelt… hij heeft al twee keer gebeld. En – iets wat hij zelden doet – hij komt thuis lunchen.
“Waardeer de leuke dingen die hij doet” hoor ik Thea weer zeggen.
Thuis komen lunchen is van lang geleden. Dan zorgde ik altijd voor iets lekkers.
Hij laat het pas 20 minuten van tevoren weten. Grrrrr, Ik kan niet toveren!!!
Oh ja, restje vlees van gisteren en er ligt nog wat wit brood in de vriezer.

Ik dek de tafel als hij binnenkomt. Het ziet er een soort feestelijk uit. Het roept zeker goede herinneringen op. Bij Pieter zie ik ook iets in zijn gezicht.
Ik hou het niet heel lang vol om niet te vertellen wat ik de hele ochtend gedaan heb. Pieter zijn gezicht verandert direct.
Ik merk dat ik goed aan zijn gezicht kan zien wanneer zijn dwang het overneemt.

Ik haal diep adem (mijn rust) en zeg: “Ik heb al jouw spullen voorzichtig in dozen gestopt. Precies zoals ik je beloofd heb. Afspraak is afspraak.” Hij wil nog weten waar ik ze neer ga zetten. Op dat moment wordt hij gebeld, iets met werk. Hij moet terug. Ik zie dat de onrust hem te pakken heeft.

Daar is mijn angst weer

Mijn twijfel komt weer boven. Of eigenlijk mijn angst. Ik weet al wat er gaat gebeuren de rest van de dag. Zijn werk lukt niet vanmiddag (of dat is wat hij mij vertelt), hij komt thuis en dan begint het eindeloze geruststellen, eindigend in een ruzie omdat ik radeloos ben en telkens het verkeerde  zeg.

Ik voel mijn hart kloppen. Dit herken ik van de eerste oefening bij Thea met die briefjes op de vloer. Dit is mijn angst. En dan denk ik aan het stappenplan zoals ik het met Thea besproken heb. Ik wil gewoon een plekje voor mijzelf, waar ik soms alleen kan zijn en mijn spullen kan laten liggen. En de stoel van oma die nu in een hoekje staat omdat Pieter het een vieze oude stoel vindt.
Pieter heeft ook zijn plek waar hij zich terugtrekt.

Ik recht mijn schouders en ga door. Als ik dit nu weer niet door laat gaan, lever ik weer een stuk in. Dat wil ik niet.
De dozen til ik naar de schuur. Mijn boosheid is weer boven gekomen en ik heb zin om de dozen er gewoon in te gooien.
“Je gaat hem niet pesten” hoor ik Thea zeggen. Bewust kies ik een plek waar ik de dozen neerzet.

Het lukt

Pieter komt inderdaad eerder thuis. Hij gaat direct door naar de schuur. Ik hoor aan de manier waarop hij loopt en de deuren open en dicht doet, dat hij heel onrustig is.
Samen met Ruben en Maaike ben ik boven. Zij vinden het een leuk project.
Met z’n drieën hebben we net oma’s stoel naar boven getild.

Pieter stampt de trap op. Ik zie Ruben en Maaike allebei schrikken en hun adem in houden.
Oh nee, dat gaat niet gebeuren. Ik haal diep adem en ontspan mijn schouders, knieën en handen.
“Als je de dozen niet goed vindt staan, wil ik ze nog wel in de andere hoek neerzetten,” zeg ik. Pieter reageert er niet op. Hij kijkt rond en gaat weer naar beneden.

Ik lach naar de kinderen. “Wie heeft er zin om die stoel eens goed schoon te maken?” vraag ik. Nee, geen enthousiaste reacties.
Ruben heeft afgesproken met jongens uit de straat en gaat naar buiten. Maaike pakt de IPad en komt gezellig op de grond bij mij topo oefenen.

Officiële opening

Er heerst in de dagen daarna een soort stilzwijgen tussen Pieter en mij. Het kost me veel moeite en energie om de sfeer voor de kinderen gezellig te houden.
Maar ik ga door met mijn kamertje. Een paar likjes verf, goed schoonmaken en natuurlijk oma’s stoel opknappen. Foto’s aan de muur.
Mijn spulletjes krijgen eindelijk een vaste plek, in plaats van overal ergens verstopt te liggen.

Op zaterdag is het klaar. “Mam, we moeten je kamer in het echt openen.” Maaike is helemaal enthousiast.
Ik doe mee. Vanavond drinken we koffie op mijn kamertje. “Met iets lekkers?” Ja, met iets lekkers.
Als ik met het dienblad met koffie, drinken en gebakjes boven kom, staan Ruben en Maaike voor de deur met een (cadeau)lint. “Oh, de schaar vergeten.” Ruben rent naar beneden en roept naar Pieter: “Pap, kom je? Mam gaat het lint doorknippen.”
Hij komt mee. Ik krijg het er helemaal warm van.

Na het officiële gebeuren, zit ik in oma’s stoel. Pieter blijft staan, maar drinkt wel zijn koffie.
“Blij dat die die stoel eindelijk beneden weg is,” zegt hij.

Hij is gisteren bij zijn therapeut geweest. Zou hij dit besproken hebben? Ik vraag er even niet naar.

Deel van Pamela gemist of nog eens teruglezen? 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *